สะกดด้วย ตัวการันต์
กลุ่มสาระ:
01_ภาษาไทย และ ไฟล์ Audio
ระดับชั้น: มัธยมศึกษาปีที่ 3

     ทัณฑฆาต หรือตัวการันต์ เป็นเครื่องหมายที่วางบนพยัญชนะตัวที่ไม่ต้องการให้ออกเสียง
   
การเขียนตัวการันต์มีหลักในการสังเกต ดังนี้

     1. คำใดมีพยัญชนะท้ายตั้งแต่ ๑ ตัวขึ้นไป หลังตัวสะกดมักมีตัวการันต์เขียนไว้บนพยัญชนะตัวสุดท้ายของคำนั้น  ดังเช่น 

พาณิชย์  ลักษมณ์ (น้องของพระราม)  สิงหาสน์  พราหมณ์ ปรมินทร์  พยากรณ์  อุโมงค์  อุทาหรณ์  ทัณฑ์บน  บัลลังก์  มัธยัสถ์  ไอศูรย์  เกษมศานต์  สารทุกข์สุขดิบ  ฯลฯ

     2. คำภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตที่ไทยรับเข้ามาใช้ มักเขียนเครื่องหมายการันต์ “  ์ ” ไว้บนพยัญชนะหลังสุด  เช่น

กรมธรรม์  คเชนทร์  คณาจารย์  กษาปณ์  คิมหันต์  จาตุรงค์ คัมภีร์  เคราะห์  ฉายาลักษณ์  เชาวน์  ดุรงค์  ถวัลย์  ทรัพย์  เทพารักษ์  เนาวรัตน์  นิติศาสตร์  ปฏิพากย์  ฉันท์  ไพโรจน์  ปรปักษ์  พิมพ์  แพทย์ปรมินทร์  พิจารณ์ พิสูจน์  ปฏิสังขรณ์  ประดิษฐ์ ฯลฯ

     3. คำที่มาจากภาษาอังกฤษ จะมีตัวการันต์อยู่บนพยัญชนะที่ไม่ต้องการออกเสียง ทั้งนี้ เพื่อรักษารูปศัพท์เดิมไว้ และพยัญชนะที่มีตัวการันต์กำกับไว้นั้นไม่จำเป็นต้องเป็นพยัญชนะตัวสุดท้าย เช่น

กอล์ฟ  เบียร์  ชอล์ก  แชร์  ฟาร์ม  เสิร์ฟ  ปาล์ม  คอนเสิร์ต  คอร์ด  ฟิล์ม  สวิตซ์  ไมล์  เปอร์เซ็นต์  ซีเมนต์  ฟิวส์  วอลเลย์บอล  แสตมป์  การ์ตูน  เฮิรตซ์  ฟังก์ชัน  ไนต์คลับ  เอกซเรย์  แท็งก์น้ำ  ปาร์เกต์  อิเล็กทรอนิกส์  เต็นท์  ฯลฯ




ที่มา: ฐะปะนีย์ นาครทรรพ และจงกิต นิมมานนรเทพ. บันไดหลักภาษา ๓. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์, ๒๕๓๓.
เว็บลิงค์:
คลิปอาร์ต:
คลิปวิดีโอ: